Фарҳод Раҳимӣ, президенти пешини Академияи миллии илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон бо нашри як мақола дар хабаргузории “Ховар” аз талош ва ҷоннисориҳои Эмомалӣ Раҳмон дар раванди ба даст овардани сулҳ ёдовар шуда, навиштааст, ки он оғози саҳифаи нав дар сарнавишти давлат гардид.

Фарҳод Раҳимӣ ҳоло вазифаи Раиси Кумита оид ба таҳсилоти ибтидоӣ ва миёнаи касбии назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистонро бар уҳда дорад. Ӯ дар ин мақола навишт, ки сиёсати ваҳдатофарини Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун намунаи беназири барқарории сулҳ ва таҳкими давлатдорӣ дар шароити муосири ҷаҳонӣ эътироф шудааст.

“Ин раванд таҳти роҳбарии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон амалӣ гардида, бо истифода аз принсипҳои ҳамдигарфаҳмӣ, гузашт ва ҳифзи манфиатҳои миллӣ татбиқ гардиданд”- навиштааст Фарҳод Раҳимӣ.

Фарҳод Раҳимӣ бо ишора ба баргузор шудани Иҷлосияи таърихии XVI-и Шурои Олӣ дар шаҳри Хуҷанд ва ба сари қудрат омадани Эмомалӣ Раҳмон навишт, ки “бо ташаббуси сарвари кишвар равандҳои барқарор сохтани сохтори давлатӣ, музокироти сулҳ ва боз гардонидани гурезагон оғоз гардид”. Ӯ афзудааст, ки Ваҳдат дигар фақат як орзу набуд, балки рукни муҳимми давлатдорӣ ва маънои ҳаёт буд.

“Сиёсати ваҳдатофарини Пешвои миллат на танҳо Ҷумҳурии Тоҷикистонро аз буҳрони сиёсии дохилӣ наҷот дод, балки заминаи рушди устувори минбаъдаро гузошт. Он ҳамчун таҷрибаи нодири давлатсозӣ ва ислоҳоти иҷтимоӣ дар таърихи муосири ҷаҳон ҷойгоҳ пайдо кардааст. Таҳкими ваҳдат ва суботи миллӣ имрӯз низ ҳадафи стратегии сиёсати давлатӣ боқӣ мондааст. Дар сатҳи байналмилалӣ таҷрибаи Тоҷикистон ҳамчун модели муваффақи рафъи низоъ шинохта шуд” – зикр кардааст Фарҳод Раҳимӣ.

Фарҳод Раҳимӣ зикр кард, ки эҳёи кишвар баъд аз ҷанг, аз ҷумла бунёди мактабҳо, беморхонаҳо, роҳҳо ва зерсохторҳои муҳимми иҷтимоӣ бо ташаббуси Пешвои миллат оғоз гардид. Гурезагон ба Ватан баргаштанд, кӯдакон боз ба мактаб рафтанд ва Тоҷикистон ба зиндагии осоишта рӯ овард.

“Имрӯз, вақте ки субот дар мамлакат пойдор аст ва парчами ваҳдат бо ифтихор парафшон аст, ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон хуб дарк мекунад, ки ин оромӣ осон ба даст наомадааст. Ин ваҳдат самари ирода, хиради сиёсӣ ва муҳаббати беандозаи Пешвои миллат ба Ватан аст. Ва он сухани таърихӣ, ки рӯҳи як миллатро бедор кард, имрӯз низ чун чароғи роҳнамо дар фазои давлатдории миллӣ медурахшад” – таъкид намудааст Фарҳод Раҳимӣ.

Фарҳод Раҳимӣ дар охир ишора кардааст, ки дар замири ҳар як шаҳрванди кишвар имрӯз Ваҳдат ҷой гирифтааст: “Ваҳдат имрӯз на фақат барои Тоҷикистон, балки барои ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун намунаи муваффақи идораи буҳрон, сулҳ ва таҳкими давлатдорӣ хизмат мекунад”.

Dialog.tj